-
مقدمه
دهیسنس یکی از عوارض معمول جراحی ارتوپدی است. عفونت، کشش بیش از حد پوست ناشی از بخیه نامناسب و اشکال در پرفیوژن بافتی از دلایل دهیسنس میباشد. در آمپوتاسیون، بیماران دچار آسیبهای روحی نیز میگردند. بر اساس مطالعات، آمار مورتالیتی در ۵ سال اول بعد از آمپوتاسیون بالاست. بنابراين باید از انجام آمپوتاسیون مگر در شرایط تهدید حیات اجتناب کرد.
-
معرفی بیمار
مددجو خانم ۶۴ ساله، به دنبال ایجاد زخم و بروز گانگرن متعاقب آن در اندام تحتانی چپ، تحت عمل جراحی آمپوتاسیون ماژور قرار گرفته است. با گذشت حدود ۱۰ روز از زمان ترخیص، بیمار متوجه التهاب، قرمزی، ادم و ترشحات عفونی از محل بخیه عمل جراحی میشود و با مراجعه به پزشک ارتوپدی، مجدداً در لیست آمپوتاسیون بالای زانو قرار میگیرد. بیمار و همراهان رضایت به عمل دوم نمیدهند و به متخصص عفونی و کلینیک زخم مراجعه میکنند. ابعاد زخم ۲۰*۴۰*۱۰۰ میلیمتر با بستر اسلافه بود. آنتیبیوتیک تراپی، دبریدمان اتولایتیک، شارپ و جراحی و استفاده از روشهای نوین درمان زخم، تا بهبودی کامل، تحت نظر تیم چندتخصصی ادامه یافت و نهایتاً پروتز مناسب توسط ارتوپدی فنی برای بیمار طراحی و کارگزاری شد.
-
بحث و نتیجهگیری
آمپوتاسیون مجدد به دلیل دهیسنس محل عمل قبلی، بیمار را دچار عوارض روانی وخیم خواهد کرد. بسیاری از دهیسنسهای محل عمل، به صورت درمان تیمی امکانپذیر بوده و میتوان این بیماران را از عوارض آمپوتاسیون مجدد مصون داشت.